Όταν το σύστημα στη Ρουμανία που γυρίζει και σας οδηγεί να κάνουν άλλα πράγματα από ό, τι ποτέ φανταστεί, αναρωτιέστε γιατί σας κάλεσε, επίσης, της Ρουμανίας. Τον τελευταίο καιρό, οι περισσότεροι άνθρωποι πίστευαν ότι κάποτε πατριωτική, να πάτε σε χώρες του εξωτερικού σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Ramona Somacescu είναι ένα ζωντανό παράδειγμα της Ρουμανίας γυναίκες που πολέμησαν με όλες τους τις δυνάμεις, για να αποδείξει ότι μπορεί, μακρινή χώρα του πουθενά, μπορείτε να είστε τίποτα για όσο διάστημα θέλετε. Όπως πολλοί άλλοι, gorjeanca και ήθελε μια καλύτερη ζωή, αλλά πηγαίνετε στο "παράδεισο των ευκαιριών» αποδείχθηκε πιο δύσκολη απ 'ότι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Τι σημαίνει να αγωνιστεί με τους φτωχούς στη Ρουμανία και πόσο αληθινή είναι η φράση "Ζωή ταινία beats," ομολόγησε ακόμα ο πρωταγωνιστής, ο οποίος έφτασε στην Ελλάδα, στο τέλος κατανοητή στο εξωτερικό που δεν είναι "σκυλιά, κουλούρια η ουρά "και όχι γη ρέει με γάλα και μέλι μόνο.
Somacescu Ramona γεννήθηκε στο Targu-Jiu. Έφυγε από 15 χρόνια στην Ελλάδα, στην επιδίωξη της ευτυχίας. Μετά από το γυμνάσιο, «Αικατερίνη Teodoroiu" προφίλ υπολογιστή, αποφασίστηκε να δοθεί σε ένα κολέγιο στο χώρο. Αλλά οικογενειακή οικονομική κατάσταση, είχε ως αποτέλεσμα να παραμείνει στο σπίτι, στο σκοτάδι, να σκεφτόμαστε τι θα γίνει με το μέλλον της. Φιλόδοξος από τη φύση, πρότεινε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι και που δεν έχουν εναλλακτική λύση, αποφάσισε να πάει στο εξωτερικό, «Επειδή οι γονείς μου δεν ήταν σε θέση να με υποστηρίξει στο κολέγιο, μια ωραία μέρα αποφάσισα να πάει στην Ελλάδα, νομίζοντας ότι δουλεύω και εγώ θα επιστρέψει τα χρήματα που συγκεντρώνονται στη χώρα να συνεχίσει τις σπουδές μου και η οικογένειά μου θα βοηθήσει. Και όσο νόμιζα ότι νικήσει μια νύχτα σε ένα μπαρ, ένας φίλος μου με έκανε να εξοικειωθούν με μια κοπέλα που μου είπε ότι η ημέρα ήταν να αφήσει την οικογένειά της στην Ελλάδα, στο χώρο εργασίας. Επειδή άκουσαν για τα κορίτσια και έφυγα και δεν ήθελε να δάγκωσε το χέρι που τους βάνδαλους, άρχισα να ζητήσει λεπτομέρειες σχετικά με την αναχώρηση. Είπε ότι θα πάει με έναν οδηγό και θα είναι άλλες οικογένειες. Οδηγός μας θα αναλάβει να πάρει τις ντομάτες. "
Ο δρόμος προς την ευτυχία, έστρωσε με πέτρες
Στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου, Ramona Somacescu πεισματικά να ακολουθήσει το όνειρό τους και, επιπλέον, να γίνει ο κύριος παράγοντας σε ένα δράμα σε σενάριο και σκηνοθεσία σε άλλους "Πήγα σε ένα μόνο κατάστημα, Αγόρασα μερικά μπισκότα και κονσέρβες κάποιο τρόπο, πήρα την τσάντα μου που είχα στο γυμνάσιο, διαβατήριο, μερικές δεκάρες, που εγώ ο ίδιος είχε ένα χέρι και είναι έτοιμο και το αριστερό. Το μόνο κορίτσι που ήξερα μια μέρα. Στην πορεία, γιατί φίλος το κορίτσι και η μητέρα της ότι είπα να του δώσει η μητέρα της για να κρατήσει τα χρήματά μου γιατί πίστευα ότι είναι καλύτερο. Το ποσό αυτό ήταν να καθοδηγήσει. Περίπου 200 κιλά. Μετά τους Σέρβους, γνώρισα τον οδηγό και άρχισαν να δουλεύουν σε μια καλύτερη ζωή. Ήμουν περίπου 15 οικογένειες, άνδρας και γυναίκα. Οδηγός μας είπε από την αρχή να γνωρίζουμε ότι ο δρόμος θα είναι δύσκολος και νομίζετε ότι δεν θα το τελευταίο, να γυρίσει πίσω τώρα, ότι τα βουνά δεν θα επιστρέψει, ακόμα και πριν φύγετε, δεν υπάρχει επιστροφή ", δήλωσε ο Ramona. Gorjencei ιστορία, η ταινία παίρνει μια ιδέα όπως το "Survivor" (Survivor), αλλά η ιστορία εδώ είναι ότι η ενέργεια βιώνεται από μια γυναίκα, η ηρωίδα που ζει στις μάχες, νίκησε. "Ο δρόμος για την" ευτυχία ", ο φίλος μου μου είπε ότι θα ήταν καλό, να αντισταθούν όλα, να φάει το φαγητό γραμμή. Ας ξεκινήσουμε με τα δικά μου και όταν τελείωσα να φάνε από αυτά. Έχουν ειπωθεί και γίνει. Αλλά μόλις τελείωσα το φαγητό μου και ήρθε η σειρά μου να τρώνε με τους μου έδωσαν. Τώρα, τι να κάνουμε; Ήμουν μόλις στο ξεκίνημά της (είχε κάνει μόνο τρεις ημέρες από τις 14). Άρχισα να τρώνε βατόμουρα, όπου βρήκα τον εαυτό μου. Για μια γυναίκα που με λυπήθηκε και μου κάθε φορά και μου έδωσε από το πατέ της. Περπατήσαμε μέρα και νύχτα χωρίς διακοπή. Ανεβαίνουμε βουνά με την πραγματική έννοια. Και έτσι, μετά από δύο εβδομάδες μακριά, φτάνουμε στο πρώτο χωριό στην Ελλάδα, δεν ξέρεις πώς ονομαζόταν. Οδηγός εκεί μας είπαν ότι μπορούμε να επαναπαυόμαστε, μέχρι την επόμενη μέρα ", δήλωσε ο gorjeanca.
Η συγκομιδή ντομάτας, από τη δουλεία
Αν και το μέλλον φαίνεται πολλά υποσχόμενη, δεν ήταν έτσι. Από το να πάρει τις ντομάτες, μέχρι η δουλεία ήταν όμως ένα βήμα. Gorjeanca ομολογεί δοκιμασία που πέρασε από έναν εφιάλτη σκέφτηκα ότι ποτέ δεν θα ξυπνήσει »ήταν στο ορεινό χωριό. Βρήκα ένα νάιλον σκηνή, έξω από το χωριό και ότι ο ίδιος και το άχυρο, αποφασίσαμε να τον ξεκουραστούν. Σε περίπου 50 μέτρα από τη σκηνή ήρθε απόψε άλλες Ρουμανίας. Όταν είδαμε μας σκεφτήκαμε να παραμείνει εκεί για δουλειά και το βράδυ πήγε στο χωριό, πήρε δύο μπουκάλια βενζίνης, τα έκαψαν και πέταξαν πάνω μας. Ευτυχώς κανείς από εμάς δεν πήρε. Βλέποντας ο οδηγός κάλεσε αμέσως ένα ταξί και πήγε να το Peloponiso οδηγίας. Εμείς οδήγησε το πεδίο του χωριού και μας δίδαξε μια ομάδα μαφιόζων, οι οποίοι θέλουν να μας κάνουν σκλάβους. Μας είπαν ότι το φαγητό μας θα βρούμε το πεδίο, το πεδίο θα είναι κρεβάτι και μπάνιο μας, βρώμικο ποτάμι που κυλούσε δίπλα μας. Όταν άκουσα ότι δεν μπορούσα να το πιστέψω », είπε ο Ramona Somacescu. Εξομολογήσεις συνεχίζει ως μια τρομακτική μάθημα διδάσκει gorjeanca επιβίωση σημαίνει "Κρατήσαμε την ημέρα και τη νύχτα τα πυροβόλα όπλα. Ξυπνήσαμε στις 6:00 το πρωί, πήγαμε να πάρει ντομάτες και μας έφερε απόψε. Τρώω μόνο με κόκκινο χρώμα στο χώρο. Είχα φτάσει στο κρέας πτώση από τα φρύδια και τα δάχτυλα των ποδιών. Εμείς δεν άφησε μόνη τουαλέτα. Ήρθαν μετά από εμάς και έχει κρατήσει τα όπλα. Πόσο περίπου τα χρήματα που έδωσε στο "φίλος μου", με κανένα τρόπο. Επιπλέον, έπρεπε να δουλέψω ένα μήνα και να λάβει τα χρήματά του ... κοιμόταν στο πάτωμα κάθε οδηγό. Μια μέρα μου άφησε δύναμη και λιποθύμησα. Επειδή δεν τρώνε τίποτα για ένα μήνα, εκτός από το κόκκινο. Ήρθαν το πρωί να ξυπνήσει μας όπλα για να πάω στη δουλειά και εγώ δεν μπορούσα. Έχω δει την κατάσταση που με άφησε. Αλλά που οι γυναίκες τους να με φυλάει. "
Φούγκα σε "παράδεισο"
Ramona Somacescu κατόρθωσαν να διαφύγουν από την κόλαση. Αλλά λέει ότι δεν ήταν εύκολο. Αν επρόκειτο να αναλάβει και πάλι, θα δώσει «το χωριό, όπου ήμασταν το πρώτο σπίτι ήταν μια ρουμανική. Επειδή υπήρξε κάποια γνωστή σε μας, ήρθε να δει, όπως και κάθε μέρα. Τον είδα κάτω και είχε συμπόνια για μένα. Ήρθε και μου είπε ότι ο αδελφός της, μου αρέσει. Σκέφτηκα ότι θα ήταν η μόνη ευκαιρία για να ξεφύγουν από την κόλαση. Ζήτησε βάνδαλους σύζυγοι, αν δίνω να πιει το τσάι για να θεραπεύσω τον εαυτό μου. Δέχτηκαν και με πήρε σπίτι της. Μετά τη συνάντηση με τον αδελφό της, αποφασίσαμε την επόμενη μέρα να κλέψει μακριά με ταξί. Φυσικά μετά από πέντε λεπτά οι φύλακες ήρθαν μετά με τα όπλα. Μου έχουν αλιευθεί και τελικά κατάφερε να δραπετεύσει από αυτή την κόλαση. Φτάνοντας στο σπίτι του φίλου μου, προσπάθησα να βρω μια δουλειά, αλλά δεν είχα πάρει μία γιατί δεν ήξερα ελληνικά. Είχα επιμείνει, πήγα στο βιβλιοπωλείο και αγόρασα ένα βιβλίο-Ελληνικά Αγγλικά συνομιλία. Ήταν τα πρώτα μου βήματα ", πρόσθεσε, γεμάτος ενθουσιασμό, ρομαντισμό. Μετά από πολλές περιπέτειες, η χώρα του «πουθενά», Ramona άρχισαν να βρουν δουλειά, διαχωρίζονται από τους φίλους και σύντομα συνάντησε τη σύζυγό του, οι οποίοι θα παραμείνουν μαζί της. Αίσθημα ότι δεν αρκεί μία, δεν είχε δώσει μέχρι και συνέχισε να πάνε "κεφάλι", όπως η ίδια ομολογεί, «έκανα το πρώτο μας παιδί και άρχισα να αναλάβει οποιαδήποτε αναζήτηση εργασίας. Έπρεπε να κάνω κάτι για να αποδείξουν ότι γνωρίζουν τη γλώσσα. Πηγαίνοντας στην πόλη με το σύζυγό της ένα ημέρες δείτε έναν πίνακα κάπου, λέγοντας "νοσοκόμες Σχολή". Δεν μίλησε για τον σύζυγό μου σχέδιο. Αμέσως είπα ότι θέλω να κάνω, αλλά δεν είναι πολύ συμφώνησε, λέγοντας ότι ήταν πολύ δύσκολο να κάνουμε ένα σχολείο σαν αυτό. Είχα επιμείνει και πήγα μόνος. Πήγα στον 1ο όροφο, όπου το σχολείο βρισκόταν και τους είπε ότι ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν το σχολείο, που ήταν 4 χρόνια. Με ρώτησαν πού βρίσκονται και είχα προειδοποιήσει ότι το σχολείο είναι πολύ δύσκολο. Δεν ξέρω πώς να γράψω, ούτε διαβάζουν, αλλά είπα ότι για να επιτύχει, τελικά. Από τον Αύγουστο του από τότε που υπογράφηκε το Σεπτέμβριο, όταν άρχισε μαθήματα, είχα ένα μήνα για να μάθουν να διαβάζουν και να γράφουν. "
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία ...
Δύο μήνες αφιερωμένο στη μελέτη της ελληνικής. Δεν είναι εύκολο για Ramona, αλλά η επιμονή και είπε τη λέξη. "Δεν Στους πρώτους μήνες της σχολικής πραγματικά καταλαβαίνουν τι γράφω, αλλά ήταν ωραία και δεν μου λέει τίποτα. Για να μην αναφέρουμε ανάγνωση. Με την ανάγνωση μιας πρότασης, πηγαίνετε πάρετε μια πονοκέφαλο. Καθόμουν στο σπίτι σε 3-4 το βράδυ και να επαναλάβει ένα μάθημα πολλές φορές. Δεν είχα καταλάβει πραγματικά τι λέει, αλλά ήξερα τη λέξη προς λέξη μάθημα, επειδή δεν μπορούσα να πω τα λόγια μου. Μετά από πολλή φιλοδοξία, πήρα για να τελειώσουν το σχολείο σε βαθμό 20 (10 Νοεμβρίου). Κάλεσα το διευθυντή να μου δώσει ένα βραβείο προς τιμήν της, γιατί το μόνο που κατάφερε να τελειώσει με τους ξένους σημείωση 20 σχολεία .... άρχισα να ψάχνω για δουλειά στον τομέα της υγείας. Νόμιζα ότι επειδή κατάφερα να τελειώσω το σχολείο πρώτα, γιατί να μην προσπαθήσουμε να ανταγωνίζονται για μια θέση στην υγειονομική περίθαλψη κατάσταση. Όσοι γελούσαν μαζί μου λέγοντας, επειδή ήταν δύσκολο να ανταγωνιστεί τις ίδιες θέσεις με grecoaicele ", δήλωσε ο Ramona. Ποιος λέει ότι η Ρουμανία δεν αγωνίζεται, κάνει λάθος. Ramona ήταν κάτι περισσότερο από ένα μαχητικό, αποδεικνύοντας ότι μπορεί, ανεξάρτητα από οποιοδήποτε εμπόδιο "Ζήτησα γύρω και βρήκα τι θέσεις γεμίζουν. Έμαθα ότι η Θεσσαλονίκη Ινστιτούτο βαλκανικές γλώσσες, ο οποίος μετά την έκδοση των πιστοποιητικών μιας εξέτασης της επάρκειας στη ρουμανική γλώσσα. Όταν πήγα εκεί, γνώρισα πολλούς που ήθελαν αυλή και να τους δώσουμε να δοκιμάσει μου. Αλλά όταν είδα ότι είχαν βιβλία, διαβάζουν διαφορετικά πράγματα και είπαν ότι πήγαιναν γλώσσα τρία χρόνια είπα, δεν κάνω κατάσταση. Υπήρχαν δύο δοκιμασίες, γραπτές και προφορικές. Γράφοντας για πρώτη φορά. Ποιος πέρασε να συνεχίσει από το στόμα. Έχοντας ολοκληρώσει το έργο μας για να διορθώσει έναν κύριο ήρθε στην αυλή και φώναξε: "Somacescu; Ποιος Somacescu; Ειλικρινά όλα κοκκίνισε. Είπα κάτι λάθος. Ζήτησα από όπου και .. έκπληξη, μου συγχαρητήρια. Ήμουν περήφανος Γκόρι. Και έτσι βγήκα με τον ανταγωνισμό για τις θέσεις κατάσταση. Έκαναν τρεις διαγωνισμούς: δύο για δύο νοσοκομεία στη Θεσσαλονίκη (τέσσερις θέσεις στο στρατιωτικό νοσοκομείο και ένα μέρος Νοσοκομείο Παπαγεωργίου) και ένας διαγωνισμός για περισσότερες θέσεις σε όλη τη χώρα (περίπου 300 εκ των οποίων ένα στην πόλη μου, η οποία είναι μια Θεσσαλονίκη μισή ώρα) ". Μετά από πολλούς αγώνες και την αλλαγή θέσης εργασίας, κατάφερε να προσγειωθεί μια εργασία στην πόλη σε ένα από τα καλύτερα νοσοκομεία στην Ελλάδα "στην πόλη δεν περίμενα για τον κόσμο να πάρει, διότι υπήρχαν 8.500 ανταγωνιστές. Και όταν τα αποτελέσματα βγήκαν ήμουν τρίτος σε όλη την Ελλάδα, η πρώτη στη βόρεια περιοχή της χώρας και φυσικά, ο πρώτος στην πόλη μου. Όταν συναντήθηκα με τους συναδέλφους μου είπαν ότι ήταν πολύ περίεργος να δω που ήταν η κόρη, ο οποίος κατάφερε να «πολεμά» με τους Έλληνες. Έτσι τώρα δουλεύω στο νοσοκομείο της πόλης είναι υπερήφανοι που είναι ρουμανικής και κλαίνε παντού. Και πάνω απ 'όλα είμαστε περήφανοι ότι μετά από όλα πήγα, κατάφερα να ολοκληρώσει και να μην πάρει κακό δρόμο », δήλωσε ο Ramona.
Ramona: «Γεννήθηκα της Ρουμανίας, της Ρουμανίας πεθάνω"
Ramona Somacescu είναι ένα ζωντανό παράδειγμα ενός ανθρώπου που κατάφερε να ξεπεράσει όλα τα όρια, μπορεί να συνεχίσει το όνειρο. Ποτέ δεν έδωσε μέχρι τώρα και όταν είδε πληρούνται, που προσκολλώνται στη Ρουμανία, η χώρα ότι όλες οι ατέλειες, δεν είχε προχωρήσει. Ήθελε να δείξει έναν κόσμο που δεν σημαίνει να είναι ρουμανική κοινωνία με τη μαύρη τρύπα και ότι συχνά οι άνθρωποι μπορούν να είναι, τότε, όταν θέλουμε κάτι περισσότερο από ποτέ να δείξουμε ότι είμαστε ζώα »μου θέση στην καρδιά μου πάντα σπίτι. Πολλοί με ρωτούν, ειδικά αν μετά από όλο αυτό το διάστημα οι Έλληνες έμειναν εδώ και εγώ και την οικογένεια, είμαι Ελληνίδα γυναίκα. Απαντώ και εγώ θα απαντήσω: Γεννήθηκα Ρουμανίας, της Ρουμανίας πεθαίνουν. Τον τελευταίο καιρό έχουμε στο νοσοκομείο και πολλοί γιατροί της Ρουμανίας, για παράδειγμα για αυτούς. Είμαι βέβαιος ότι αναρωτιέστε αν γυρίζει πίσω το χρόνο, θα ήθελα να κάνω αυτό το δρόμο μία φορά. Για τον κόσμο, γιατί αν ήξερα πόσο δύσκολο είναι να πάει δύο εβδομάδες θα ερχόμουν », προστίθεται στο τέλος της συνέντευξης gorjeanca Ramona, ο οποίος σε αυτή την ηλικία μπορεί να θεωρηθεί ως ηρωίδα. Οι Ρουμάνοι έχουν αξία, αλλά μόνο εντός της εταιρείας, η οποία δέχεται ότι ικανούς ανθρώπους και, ως ανταμοιβή του. Ρουμανικού κράτους, κοίτα, οι άνθρωποι είμαστε που χτίζουν το μέλλον των άλλων, αντί να χτίσουμε το μέλλον μας στη χώρα μας, στην οικογένειά μας.
πηγή: ImpactinGorj
